7 haziran 2008
.... en son dün gece evet onu aramaya
kalktım o an onsuzluk krizine girdiğim anlardan birtanesi idi. inatla onu
aramaya çalıştım ararsam hattını değiştireceğini söyledi mesajla.. iyice
beter oldum. onu kaybetme korkusu tüm vücüdumu bir anda sardı. düşüncesizce
hareket etmeye hatta intiharı bile tekrardan düşünür oldum. kendimi
rahatlatıcak tek bir şey vardı. onun ağzından çıkacak sadece 1 tatlı sözdü.
Bilmiyorum ? Allah'ım çok mu şey istiyorum. Bana aşkım diyen kız utanmasa
artık nefretimsin diyecek. ama ben o kadar kötü bir insan olmadıgımı
dusunuyorum. Sanki geçmişi başka birisi ile yaşamışım? o beni taparcasına
seven kişi o değil de bir başkası sanki. bunu insanın kendine
kabullendirmesi mucize ötesi birşey olmalı kesinlikle. çünkü aklını
yetirmeyen birisi asla kabullenemez ya da sevmeyen birisi kabullenebilir
ancak. ve dün gee hiç bitmedi. Yüreğimdeki o kırılığı kimseye tarif
edemiyorum Allah'ım beni benden başka anlayan kimse yok. Derdimi kime
anlatsam çare olmuyor olamıyor. Aptalca cevap verenlerde oluyor tabiki :
- Unutt onu....
Kolay mı be kardeşim. kolay mı unutmak. kolay olsa çoktan unuturdum ilk
kendimi... insan herşeyi unutur ama yaşadığı o anları unutmaz... unutmamalı
onları yeniden yaşatmalı...
Ben hazırım eskisinden de mutlu gunleri yaşamaya içimde delicesine bir özlem
kollarım açık seni bekliyorum. Lütfen güzel günlerimizin hatırına dön dön
dön be güzelim ... beni senden baska bu kadar seven olmayacak !
ve ben, benim tanıdığım gerçek sen isen Bana döneceksin